Υπάρχει μία μέρα τον χρόνο που δεν ζητά τίποτα.
Δεν απαιτεί πρόγραμμα, δεν χρειάζεται σχέδιο, δεν πιέζει για απόδοση.
Είναι η μέρα των Χριστουγέννων.

Ξυπνάς και ο κόσμος μοιάζει να έχει πατήσει παύση. Οι δρόμοι είναι άδειοι, σχεδόν αμήχανοι μέσα στη σιωπή τους. Δεν ακούγονται κορναρίσματα, δεν υπάρχει βιασύνη. Ακόμα και η πόλη —όποια πόλη— δείχνει σαν να πήρε μια βαθιά ανάσα.

Η μέρα αυτή δεν έχει ειδήσεις. Δεν έχει υποχρεώσεις. Δεν έχει «τι ακολουθεί μετά». Έχει μόνο χρόνο. Χρόνο που απλώνεται χωρίς να σε κυνηγά. Χρόνο που δεν χρειάζεται να γεμίσει με κάτι για να έχει αξία.

Οι φωνές είναι χαμηλές. Όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή έτσι βγαίνουν. Οι άνθρωποι μιλούν πιο σιγά, σαν να σέβονται τη μέρα. Οι κουβέντες δεν φωνάζουν. Ακουμπάνε. Μερικές φορές δεν χρειάζονται καν να ειπωθούν.

Η μέρα των Χριστουγέννων δεν εντυπωσιάζει. Δεν προσπαθεί. Είναι εκεί, ήσυχη, σταθερή, σχεδόν διακριτική. Κι όμως, αυτή η απουσία θορύβου είναι το μεγαλύτερό της δώρο.