Η ιστορία του μοιάζει βγαλμένη από σενάριο ταινίας. Το 1971, σοβιετικοί γεωλόγοι που πραγματοποιούσαν γεωτρήσεις για φυσικό αέριο τρύπησαν κατά λάθος μια υπόγεια κοιλότητα. Το έδαφος κατέρρευσε, δημιουργώντας έναν τεράστιο κρατήρα διαμέτρου περίπου 60–70 μέτρων και βάθους σχεδόν 30 μέτρων. Για να αποτρέψουν τη διαρροή τοξικών αερίων, αποφάσισαν να βάλουν φωτιά, θεωρώντας ότι θα έσβηνε σε λίγες εβδομάδες. Αντί γι’ αυτό, η φωτιά συνεχίζει να καίει μέχρι σήμερα, μετατρέποντας το σημείο σε έναν από τους πιο μυστηριώδεις προορισμούς της Γης.

Το θέαμα τη νύχτα είναι σχεδόν εξωπραγματικό. Καθώς πέφτει ο ήλιος στην έρημο, ο ουρανός σκοτεινιάζει και ξαφνικά η γη αρχίζει να λάμπει από μέσα. Χιλιάδες μικρές φλόγες χορεύουν στον πυθμένα του κρατήρα, ο θερμός αέρας ανεβαίνει προς τα πάνω και ολόκληρο το τοπίο παίρνει μια πορτοκαλί, σχεδόν μεταφυσική απόχρωση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο το περιγράφουν ως το πιο κοντινό πράγμα στην εικόνα της «κόλασης» πάνω στη γη.

Και όμως, αυτό το θέμα δεν είναι μόνο εντυπωσιακό — είναι και εξαιρετικά δυνατό δημοσιογραφικά. Οι νεότερες μετρήσεις δείχνουν ότι η ένταση της φωτιάς έχει μειωθεί σημαντικά σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, καθώς οι θύλακες μεθανίου που το τροφοδοτούν φαίνεται να εξαντλούνται. Αυτό σημαίνει ότι ίσως βρισκόμαστε μπροστά στο τέλος ενός φαινομένου που κράτησε περισσότερα από 50 χρόνια.