Η Νάπολη δεν είναι απλώς μια πόλη· είναι ένα συναίσθημα. Μια ζωντανή, εκρηκτική μητρόπολη που απλώνεται στη σκιά του επιβλητικού Βεζούβιου και κοιτάζει το Τυρρηνικό Πέλαγος με χαμόγελο. Είναι η πόλη της πίτσας, η πατρίδα της Μαργαρίτα, το βασίλειο των λεμονιών της Καμπανίας, αλλά και ο τόπος όπου ένας άνθρωπος έγινε θρύλος: ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.

Η πόλη του Ντιέγκο

Ο Μαραντόνα έφτασε στη Νάπολη το καλοκαίρι του 1984. Η μεταγραφή του από την Μπαρτσελόνα προκάλεσε παγκόσμια αίσθηση: ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών επέλεγε μια φτωχή, υποτιμημένη και παθιασμένη πόλη για να γράψει ιστορία. Κι αυτό ακριβώς έκανε.

Με τη φανέλα της Νάπολι, ο Μαραντόνα κατέκτησε δύο πρωταθλήματα (1987 και 1990), ένα Κύπελλο Ιταλίας, ένα Σούπερ Καπ και το Κύπελλο UEFA. Όμως η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του δεν ήταν οι τίτλοι, αλλά η αγάπη. Σήμερα, στη διάσημη Quartieri Spagnoli, η «γειτονιά του Μαραντόνα», οι τοίχοι είναι γεμάτοι τοιχογραφίες, σημαίες και φωτογραφίες του. Χιλιάδες άνθρωποι από όλο τον κόσμο επισκέπτονται το σημείο για να ζήσουν μια στιγμή δίπλα στο είδωλο που άλλαξε την ιστορία της πόλης.

Εκεί όπου γεννήθηκε η πίτσα

Αν η Ιταλία είναι η χώρα της πίτσας, τότε η Νάπολη είναι η πρωτεύουσά της. Εδώ, τον 18ο αιώνα, γεννήθηκε η πίτσα Μαργαρίτα, αφιερωμένη στη βασίλισσα Μαργαρίτα της Σαβοΐας, με τα χρώματα της ιταλικής σημαίας: κόκκινο ντομάτα, λευκή μοτσαρέλα, πράσινος βασιλικός.

Η πόλη φιλοξενεί δεκάδες ιστορικές πιτσαρίες, αλλά μία θεωρείται «ιερό προσκύνημα»:
L’Antica Pizzeria da Michele – η πιο διάσημη πιτσαρία της Νάπολης, με δύο μόνο επιλογές (μαργαρίτα και μαρίναρα) και ουρές που ξεπερνούν τα 50 μέτρα. Η γεύση όμως σε ανταμείβει κάθε λεπτό.

Και φυσικά, σε όλη την Καμπανία τα λεμόνια είναι βασιλιάδες: τεράστια, αρωματικά και ιδανικά για limoncello, γλυκά και παγωτά.