Ποιος μπορεί να ξεχάσει το Παρίσι των πρώτων διοργανώσεων, τη λάμψη του Λονδίνου, τη νυχτερινή ενέργεια της Στοκχόλμης, τη μαγευτική Κοπεγχάγη, τη ρομαντική Βιέννη ή τη φουτουριστική ατμόσφαιρα του Μπακού; Κάθε διοργάνωση άφησε πίσω της εικόνες που έγιναν κομμάτι της ποπ κουλτούρας αλλά και της ταξιδιωτικής μνήμης εκατομμυρίων ανθρώπων.

Η Eurovision δεν είναι μόνο η σκηνή. Είναι οι βόλτες πριν τον τελικό. Είναι οι καφέδες σε άγνωστες γειτονιές, οι σημαίες στα μπαλκόνια, τα πάρτι μέχρι το πρωί, οι φωνές στους δρόμους, οι ξένοι που γίνονται φίλοι μέσα σε λίγα λεπτά. Είναι το αίσθημα ότι για μία εβδομάδα ολόκληρη η Ευρώπη γίνεται μια μεγάλη παρέα.

Στο παρελθόν, η Eurovision είχε κάτι πιο ρομαντικό. Οι οικογένειες μαζεύονταν γύρω από μια τηλεόραση, σχολίαζαν τις εμφανίσεις, περίμεναν με αγωνία τη βαθμολογία και χειροκροτούσαν κάθε “douze points”. Ήταν η εποχή που τα τραγούδια ταξίδευαν από χώρα σε χώρα χωρίς social media, μόνο μέσα από τη μαγεία της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Η κάθε συμμετοχή κουβαλούσε το χρώμα, τη γλώσσα και την κουλτούρα του τόπου της.