Μέχρι πρόσφατα, ορισμένοι από τους πιο μαγευτικούς προορισμούς στον κόσμο ήταν ανοιχτοί και δωρεάν για τον επισκέπτη. Πλέον, όμως, αρχίζει να εμφανίζεται ένα νέο φαινόμενο: χώρες και πόλεις επιβάλλουν ειδικές εισόδους για ξένους τουρίστες, με σκοπό την προστασία από τον υπερτουρισμό, τη διατήρηση του περιβάλλοντος και τη σωστή διαχείριση των πόρων.
Από το 2027, το κράτος της Νέας Ζηλανδίας πρόκειται να επιβάλλει είσοδο €10‑20 (NZ$20‑40) σε ξένους επισκέπτες που επιθυμούν να περιηγηθούν σε τέσσερις από τις πιο διάσημες φυσικές της περιοχές: Milford Sound, Cathedral Cove / Te Whanganui‑a‑Hei, Tongariro Crossing και Aoraki Mount Cook. Ο σκοπός είναι διττός: η άντληση έως €32 εκατομμυρίων ετησίως για συντήρηση και υποδομές, αλλά και η στήριξη των οικοτόπων μέσω νέων θέσεων εργασίας και προβολής οικονομικών δράσεων σε προστατευόμενες περιοχές. Οι ντόπιοι κάτοικοι, συμπεριλαμβανομένων των πολιτών της Νέας Ζηλανδίας και πολλών χωρών του Ειρηνικού, θα εξακολουθούν να έχουν δωρεάν πρόσβαση, θεωρώντας ότι η φύση είναι κοινό κτήμα τους. Ωστόσο, η μεταρρύθμιση αυτή συνοδεύεται από σημαντικές αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο για εκμετάλλευση των περιοχών αυτών, γεγονός που έχει προκαλέσει έντονη κριτική από περιβαλλοντικές ομάδες για πιθανή αποδυνάμωση των προστατευτικών μέτρων.
Η πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή πόλη που υιοθέτησε αυτό το μοντέλο είναι η Βενετία.
Από τον Απρίλιο του 2024, η είσοδος στην ιστορική της περιοχή χρεώνεται με €5 για ημερήσιους επισκέπτες, όσους φθάνουν μεταξύ 08:30 και 16:00 σε καθορισμένες ημέρες (29 το 2024, 54 το 2025). Όσοι κρατούν δωμάτιο νύχτας σε ξενοδοχείο, μαθητές, φοιτητές, κάτοικοι της περιφέρειας Veneto και επισκέπτες συγγενών εξαιρούνται, δεδομένου ότι ήδη πληρώνουν δημοτικό φόρο ή είσοδο μέσω της κράτησης. Η μηχανογραφημένη κράτηση γίνεται μέσω μιας online πλατφόρμας και εξατομικευμένο QR code σε κινητό. Όσοι εισέρχονται χωρίς αυτό, υπόκεινται σε πρόστιμα €50‑300. Ο στόχος της πολιτικής είναι η αντιμετώπιση του υπερτουρισμού – η πόλη κόντεψε να βρεθεί στη λίστα απειλούμενων μνημείων από την UNESCO – και η προτροπή στους τουρίστες να μείνουν περισσότερο, περνώντας λιγότερο χρόνο σε πολυάσχολες ώρες.
Αλλά δεν είναι μόνο η Νέα Ζηλανδία και η Βενετία. Το Μπαγκάν στη Μιανμάρ, το Μάτσου Πίτσου στο Περού και οι Μπαλάρες στην Ισπανία έχουν ήδη εισαγάγει eco‑tax ή ημερήσια εισιτήρια για προστασία περιβάλλοντος και πολιτιστικής κληρονομιάς. Το Μπουτάν εφαρμόζει εδώ και χρόνια την πολιτική “High‑Value, Low‑Volume”: οι ξένοι επισκέπτες πληρώνουν 100–200 δολάρια την ημέρα μέσω ειδικού τέλους βιώσιμης ανάπτυξης για κάθε διανυκτέρευση, εξασφαλίζοντας έτσι έναν τουρισμό πιο ήπιο και προσεκτικό.
Παλαιότερα μπορούσαμε να επισκεπτόμαστε σαγηνευτικούς προορισμούς χωρίς να ξοδέψουμε τίποτα πάνω από το εισιτήριο πτήσης. Σήμερα, όμως, νέες πολιτικές δείχνουν ότι το τίμημα μπορεί να είναι απαραίτητο — όχι για να αυξηθεί το εισόδημα, αλλά για να προστατευθεί το ίδιο το ανάχωμα της ομορφιάς και του χαρακτήρα. Η Νέα Ζηλανδία ζητά από τον τουρίστα να συμβάλει ενεργά στη διατήρηση των φυσικών θησαυρών της. Η Βενετία πάλι επιβάλλει είσοδο για να κρατήσει ζωντανό τον χαρακτήρα της και την καθημερινότητα των κατοίκων της. Και υπάρχουν και άλλοι προορισμοί που ακολουθούν το ίδιο μοτίβο. Αυτές οι πολιτικές καλούν τον επισκέπτη να συμβάλει στη βιωσιμότητα και τη διατήρηση, να αναλάβει μέρος της ευθύνης του ταξιδιού του – για να χαρίσει ζωή όχι μόνο στον εαυτό του, αλλά και στους τόπους που επισκέπτεται.
🔹 Θέλεις να προβάλλεις την επιχείρησή σου σε χιλιάδες ταξιδιώτες;
💡 Αυξήστε την προβολή σας μέσω της εκπομπής μας, του site και των social media μας!
📩 Επικοινωνήστε μαζί μας: Kostasmantzios@kostasmantzios.com
📺 Κάντε εγγραφή στο κανάλι μας: YouTube – Kostas Mantzios Official
Κάντε εγγραφή στο Instagram για να μην χάσετε τα ταξίδια μας kostas_mantzios_
